Przedwczesny wytrysk – jakie są przyczyny i jak leczyć?

Przedwczesny wytrysk dotyka coraz większego odsetka mężczyzn w Polsce. Jest to spowodowane nie tylko jednostkami chorobowymi, ale przyczyny leżą też na podłożu psychologicznym. Niezależnie od źródła tego typu problemów, dla każdego mężczyzny jest to powód do frustracji. Na szczęście istnieją skuteczne metody leczenia, które potrafią w dość krótkim czasie pozbyć się tej ciążącej przypadłości. Jakie są więc dokładne przyczyny przedwczesnego wytrysku? Jak je skutecznie leczyć?

 

Jaki jest standardowy mechanizm wytrysku nasienia?

 

Na wskutek stymulacji seksualnej dochodzi do wytrysku nasienia przez cewkę moczową. Cały proces zaczyna się od skurczu mięśni gładkich wewnętrznych narządów płciowych, czego efektem jest przesunięcie się spermy i pęcherzyków nasiennych do cewki. Drugi etap wytrysku wiąże się ze skurczami mięśni dna miednicy, mięśnia opuszkowo-gąbczastego, kulszowo-jamistego, zwieracza cewki moczowej i opuszki prącia – pod wpływem tych skurczów sperma wydostaje się na zewnątrz cewki. Oczywiście za wtrysk nie są odpowiedzialne wyłącznie mięśnie, ponieważ proces ten jest regulowany przez ośrodki czuciowe i ruchowe w mózgu oraz neuroprzekaźniki (serotoninę, dopaminę, oksytocynę).

 

Przedwczesny wytrysk – co to jest?

 

Do przedwczesnego wytrysku dochodzi wtedy, gdy pojawi się on przed penetracją lub do 2 minut od wprowadzenia członka do pochwy. Przyczyny takiego stanu rzeczy mogą mieć charakter zewnętrzny lub wewnętrzny. Wyróżnia się następujące rodzaje przedwczesnego wytrysku:

 

  • wytrysk zbyt przedwczesny – przed rozpoczęciem lub na początku gry wstępnej
  • przedwczesny – przed stosunkiem lub podczas wprowadzania penisa do pochwy
  • zbyt wczesny – pojawia się po wykonaniu kilku ruchów frykcyjnych w pochwie
  • wytrysk przedwczesny rzekomy – przekonanie mężczyzny o występowaniu zaburzeń wytrysku, które w rzeczywistości nie mają miejsca

     

 

Wytrysk przedwczesny – przyczyny

 

Jak już zostało wcześniej wspomniane, wyróżnia się dwa rodzaje przyczyn występowania przedwczesnego wytrysku: przyczyny zewnętrzne (na podłożu psychologicznym) oraz wewnętrzne (somatyczne).

 

Przyczyny związane z podłożem psychologicznym:

 

  • stres,
  • nieprawidłowa relacja z partnerką,
  • lęk przed ośmieszeniem,
  • zbyt duża presja w relacjach intymnych,
  • lęk przed ciążą,
  • trauma na podłożu seksualnym,
  • zaburzenia nerwicowe,
  • depresja,
  • brak doświadczenia seksualnego,
  • niska aktywność seksualna.

     

 

Przyczyny somatyczne:

 

  • zapalenie lub przerost gruczołu krokowego,
  • zapalenie cewki moczowej,
  • zaburzenia neurologiczne w przebiegu cukrzycy lub udaru mózgu,
  • nadczynność lub niedoczynność tarczycy,
  • niski poziom magnezu w spermie,
  • nadwrażliwość receptorów czuciowych żołędzi prącia,
  • nadpobudliwość nerwu sromowego,
  • nieprawidłowa aktywność neuroprzekaźników w mózgu.

     

 

Jak wydłużyć czas trwania stosunku?

 

Seks jest bardzo istotną sferą życia, dlatego wszelkie zaburzenia z tym związane mężczyźni odbierają bardzo osobiście. Jeśli zbyt wczesny wytrysk staje się problemem długotrwałym, mężczyzna najczęściej odsuwa się od partnerki, pojawia się poczucie winy, stres, a konsekwencją tego może być rozstanie. Z problemem tym jednak nie trzeba się borykać w samotności, istnieją bowiem zarówno terapie, jak i ćwiczenia oraz nawyki, które mogą pomóc w rozwiązaniu problemu. Pierwszym krokiem do poprawy życia seksualnego jest poprawa stylu życia. Odstawienie używek, zdrowa dieta oraz ruch, a także ćwiczenie mięśni Kegla powinny przynieść zadowalające efekty.

 

Wbrew pozorom częstsza aktywność seksualna może się przełożyć na przedłużenie momentu wytrysku.

 

By nauczyć się kontrolować swoje ciało, akt seksualny powinien być spokojny, pozbawiony gwałtownych ruchów i intensywnych bodźców. Warto wybierać pozycje, w których nie dochodzi do głębokiej penetracji pochwy. Gdy poczujesz, że wytrysk się zbliża, warto zatrzymać się na chwilę, uspokoić, spokojnie oddychać do momentu aż emocje opadną, a następnie kontynuować penetrację.

 

Jak leczyć przedwczesny wytrysk?

Gdy zmiana trybu życia oraz ćwiczenia samokontroli nie dają pożądanych efektów na długi czas, można się wspomóc środkami farmakologicznymi, które pozytywnie wpłyną na zaburzenia erekcji. Mimo że na rynku dostępne są produkty bez recepty, nie każdy może je stosować, dlatego warto skorzystać z konsultacji lekarskiej online. Podczas wywiadu medycznego lekarz przeanalizuje dany przypadek, doradzi, jakie leki bez recepty można stosować lub przepisze silniejsze środki na receptę. Lekarz wystawi receptę online, dzięki czemu cała konsultacja może się odbywać w zaciszu własnego domu, bez konieczności umawiania się na być może nieco wstydliwą dla mężczyzn wizytę w gabinecie lekarskim.

Uwaga: Ostateczną decyzję o możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego podejmuje lekarz w trakcie konsultacji lekarskiej. W przypadku braku wskazań medycznych lekarz może odmówić wystawienia zwolnienia. Opłata jest pobierana za konsultację lekarską.

 

 

 

 

 

 

Andropauza u mężczyzn – objawy i leczenie

Przyjęło się, że pojęcie andropauzy jest męskim odpowiednikiem menopauzy u kobiet, choć nie jest to do końca prawda. Jaka jest więc różnica między andropauzą a menopauzą? Czym tak naprawdę jest andropauza i jakie są jej objawy?

 

Andropauza – co to?

 

Andropauza pojawia się w życiu mężczyzny, kiedy zaczyna on wchodzić w okres starości. Przyczyną andropauzy są tak naprawdę zmiany w narządach wewnętrznych organizmu, czego efektem są zaburzenia funkcjonowania poszczególnych gruczołów. To z kolei wiąże się ze zmniejszonym stężeniem hormonów w organizmie.

 

Zmiany w organizmie sprawiają, że inaczej funkcjonują narządy, zmniejszają się funkcje seksualne, a także pogarsza się zdrowie psychiczne mężczyzny.

 

Czy andropauza = menopauza?

 

Menopauza u kobiet oznacza, że doświadczyła ona ostatniej menstruacji w życiu i straciła możliwość rozrodczą. W przypadku andropauzy, mimo zmniejszenia się ilości hormonów, nie dochodzi do całkowitej utraty płodności, lecz do jej ograniczenia. Z tego też powodu nie można andropauzę porównywać w stosunku 1:1 do menopauzy.

 

Andropauza – wiek i objawy

 

Zakłada się, że andropauza u mężczyzn rozpoczyna się po 50. roku życia, choć zdarzają się przypadki, że zaczyna się znacznie wcześniej. Wszystko zależy od predyspozycji genetycznych, stylu życia, stanu zdrowia, stanu cywilnego czy uwarunkowań środowiskowych.

 

Warto zaznaczyć, że andropauza nie przebiega tak szybko u mężczyzn, jak w przypadku menopauzy u kobiet. Zakłada się, że ilość testosteronu z każdym rokiem maleje u mężczyzn o zaledwie 1%, więc proces ten jest niemal niedostrzegalny.

 

Czy andropauza to kryzys wieku średniego?

 

Mężczyzna w wieku 45-50 lat zaczyna odczuwać, że za nim jest już w pewnym sensie połowa życia. Dla większości jest to więc okres przemyśleń, podsumowań, z którego może wynikać chęć zmiany swego życia, lub wręcz przeciwnie, popadnięcia w melancholię. Zmiany, które zachodzą w organizmie mężczyzny i w jego wyglądzie, które są wynikiem andropauzy, nie są kryzysem wieku średniego, jednak mogą się przyczyniać do jego pojawienia się.

 

Andropauza – objawy

 

Wiele osób zastanawia się, jak długo trwa andropauza u mężczyzn. Otóż ściśle nie można tego określić, ponieważ początkowe zmiany są ledwo zauważalne. Mężczyzna na początku szybciej się męczy, zauważa, że wysiłek zaczyna sprawiać ból, bolą mięśnie i kości. Potem dochodzą takie przypadłości jak uderzenia gorąca lub wręcz przeciwnie, nadwrażliwość na chłód. Tak naprawdę takie objawy zawsze można przypisać np. do danej czynności, którą mężczyzna wykonuje lub sytuacji, w której się znajduje.

 

Z czasem jednak mężczyzna zaczyna zmieniać się fizycznie. Włosy zaczynają się przerzedzać, zmniejsza się ilość mięśni w organizmie, a z drugiej strony przybywa tkanki tłuszczowej. Do tego dochodzą zmiany nastroju, wpadanie w melancholię, lęk czy odczuwanie niepokoju. Wraz ze zmniejszaniem się poziomu testosteronu, zmniejsza się również chęć na zbliżenia z partnerką.

 

Jak sobie radzić z andropauzą?

 

Zauważając pierwsze objawy andropauzy, warto od razu wprowadzić zmiany w stylu życia, by proces ten jak najbardziej spowolnić. Kluczowa jest tutaj zmiana diety na zdrowszą, na bazie wyważonej ilości węglowodanów, białka i tłuszczy. Konieczne jest odstawienie używek, które osłabiają możliwości seksualne mężczyzny. Ważny jest także regularny ruch – aktywność fizyczna spowolni proces zanikania tkanki mięśniowej.

 

Andropauza – leki hormonalne

 

 

 

Skutecznym sposobem na walkę z objawami andropauzy jest hormonalna terapia zastępcza (HTZ), która bazuje przede wszystkim na suplementacji preparatów z testosteronem. Tego typu środki stosuje się wyłącznie u osób, które dotknięte są już pierwszymi objawami andropauzy i u których stwierdzono zmniejszenie stężenia całkowitego testosteronu. O zasadności przepisania środków hormonalnych dla mężczyzny zawsze decyduje lekarz na podstawie przeprowadzonego wywiadu lekarskiego. Jeśli chciałbyś skonsultować swój przypadek, możesz skorzystać z konsultacji online, wystarczy wykupić ją w kategorii INNE DOLEGLIWOŚCI. Jeśli lekarz uzna to za konieczne, przepisze leki na recepcie online.

Uwaga: Ostateczną decyzję o możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego podejmuje lekarz w trakcie konsultacji lekarskiej. W przypadku braku wskazań medycznych lekarz może odmówić wystawienia zwolnienia. Opłata jest pobierana za konsultację lekarską.

 

 

 

 

Zapalenie spojówek – jak otrzymać krople do oczu na receptę?

Zapalenie spojówek to dość powszechny problem, który jednak może mieć różne przyczyny. Warto mieć świadomość tego, skąd się bierze taka dolegliwość, jakie są objawy poszczególnych stanów zapalnych oraz jak je leczyć. Jak w takim razie można szybko otrzymać receptę na krople do oczu na zapalenie spojówek?

 

Zapalenie spojówek

 

Zapalenie spojówek to stan zapalny wyściółki oka, czyli spojówki, który może być wywołany przez różne czynniki. Niezależnie od tego, co wywołało stan zapalny, w każdym przypadku osoba borykająca się z tym problemem odczuwa dyskomfort związany z widzeniem. Z uwagi na to, że jest do dość powszechna dolegliwość, warto wiedzieć, jakie są rodzaje zapalenia spojówek i jak je skutecznie leczyć.

 

Bakteryjne zapalenie spojówek – czym się charakteryzuje?

 

Bakteryjne zapalenie spojówek to infekcja oka wywołana przez bakterie z grupy gronkowców i paciorkowców. Bakteryjne zapalenie spojówek jest również znane jako pinkeye.

 

Bakteryjne zapalenie spojówek to infekcja bakteryjna, która powoduje stan zapalny błon wyściełających powiekę i powierzchnię oka. Może to być spowodowane przez wiele różnych rodzajów bakterii. Najczęstszym objawem bakteryjnego zapalenia spojówek jest ropna wydzielina w worku łzowym i spojówkowym, która wpływa na dyskomfort podczas otwierania oczu i powoduje niewyraźne widzenie.

 

Bakteryjne zapalenie spojówek jest zaraźliwe: może przenosić się na inne osoby.

 

Wirusowe zapalenie spojówek

 

Za ten typ stanu zapalnego spojówek odpowiadają najczęściej adenowirusy. Wirusowe zapalenie spojówek bardzo często jest następstwem zapalenia ucha lub gardła. Do objawów można zaliczyć przekrwienia oka, świąd, obrzęk, ropna wydzielina z oka, światłowstręt, ból czy łzawienie. Leczenie może trwać nawet 3 tygodnie. Do zarażenia dochodzi poprzez dotyk (osoba zarażona, która pocierała oko i dotknęła jakiegoś przedmiotu, naraża na zarażenie osoby także z niego korzystające – często dochodzi do zarażenia poprzez używanie tych samych kosmetyków do oczu).

 

Alergiczne zapalenie spojówek

 

Szacuje się, że na alergiczne zapalenie spojówek każdego roku cierpi aż 40% społeczeństwa. Oczywiście sezonem, w którym najbardziej nasilają się objawy stanu zapalnego spojówek, jest okres wiosenno-letni, czyli czas największego pylenia roślin. Do alergenów, które wywołują tę dolegliwość, można zaliczyć pyłki traw, chwastów, kwiatów oraz drzew, a także roztocza kurzu domowego, pleśnie, a nawet ślina czy nabłonek zwierząt domowych. Objawami alergicznego zapalenia spojówek może być:

 

  • pieczenie oczu,
  • zaczerwienienie spojówek,
  • silne łzawienie,
  • świąd oczu,
  • obrzęk w obrębie powieki i/lub spojówki,
  • nadwrażliwość na światło.

     

 

Jak ograniczyć ryzyko wystąpienia zapalenia spojówek?

 

Stosując się do pewnych zasad, można ograniczyć ryzyko pojawienia się stanu zapalnego spojówek lub (jeśli już doszło do zapalenia) zmniejszyć objawy, by nie były tak uciążliwe. Jak w takim razie postępować?

 

  • unikać dotykania oczu,
  • powstrzymać się do pocierania oczu nawet wtedy, gdy pojawia się swędzenie,
  • nosić okulary słoneczne,
  • usuwać wydzielinę wacikiem lub patyczkiem kosmetycznym (po użyciu natychmiast należy je wyrzucić),
  • używać do przemywania oczu preparatów dostępnych w aptece (rumianek czy herbata mogą wbrew pozorom podrażnić spojówki),
  • dbać o prawidłową higienę oczu,
  • dobrać odpowiednie soczewki kontaktowe,
  • używać kropli do oczu,
  • nie korzystać z publicznych basenów w trakcie przechodzenia infekcji,
  • stronić od kontaktu z zakażonymi osobami,
  • dbać o odpowiednią długość snu i nie narażać się na stres.

     

 

Leczenie zapalenia spojówek – krople do oczu

 

W przypadku leczenia zapalenia spojówek, w pierwszej kolejności stosuje się leczenie przyczynowe, dlatego tak istotne jest postawienie diagnozy przez lekarza specjalistę. Gdy diagnoza już zostanie postawiona, lekarz wdraża leczenie objawowe bazujące na preparatach dostępnych bez recepty. Dopiero w przypadku gdy objawy się nasilają lub nie ustępują, zaczyna się wdrażać leczenie lekami na receptę o silniejszym działaniu. Najczęściej stosuje się krople do oczu oraz roztwory, które są antybiotykami.

 

Krople na zapalenie spojówek na receptę

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie zapalenie spojówek wirusowe, bakteryjne lub alergiczne i chcesz kontynuować leczenie, zachęcamy do skorzystania z konsultacji online. Możliwość wystawienia recepty przez internet może znacznie zaoszczędzić Twój czas, który w przeciwnym razie należałoby spędzić w kolejce do gabinetu lekarskiego.

Uwaga: Ostateczną decyzję o możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego podejmuje lekarz w trakcie konsultacji lekarskiej. W przypadku braku wskazań medycznych lekarz może odmówić wystawienia zwolnienia. Opłata jest pobierana za konsultację lekarską.

 

 

 

 

 

Tabletka Escapelle po owulacji – jakie działanie wykazuje?

Wiele kobiet, które choć raz musiały zastosować antykoncepcję awaryjną, ma świadomość tego, że wpływają one na owulację, doprowadzając do jej wyhamowania. Co jednak w sytuacji gdy tabletka Escapelle będzie przyjęta po owulacji?

 

Escapelle – na czym polega antykoncepcja awaryjna?

 

Antykoncepcja awaryjna jest również znana jako pigułka „dzień po”. Jest to forma zapobiegania niechcianej ciąży, którą można stosować po seksie bez zabezpieczenia lub w przypadku pęknięcia prezerwatywy. Jak wskazuje nazwa, tabletkę Escapelle można przyjąć tylko w awaryjnych sytuacjach, kiedy istnieje duże ryzyko zajścia w ciążę. Antykoncepcja awaryjna nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, dlatego ważne jest, aby stosować ochronę za każdym razem, gdy uprawiasz seks.

 

Wskazania do przyjęcia tabletki Escapelle

 

Przede wszystkim należy pamiętać, że tabletka „dzień po” Escapelle nie może zastąpić tradycyjnych metod antykoncepcji. Jak już wcześniej zostało wspomniane, stosowana może być tylko w wypadkach awaryjnych, kiedy doszło do niezabezpieczonego stosunku płciowego lub kiedy inne metody antykoncepcji zawiodły (zsunęła się prezerwatywa lub pominięto dawkę tabletek hormonalnych).

 

Escapelle – tabletki na receptę

 

Escapelle to tabletki, które mogą uchronić przed zajściem w ciążę, jednak muszą być odpowiednio szybko przyjęte. Aktualne prawo mówi jednak, że wykupienie tego awaryjnego środka antykoncepcyjnego odbywa się wyłącznie na podstawie przepisanej przez lekarza recepty. W sytuacji niezabezpieczonego stosunku liczy się czas, dlatego warto, zamiast tradycyjnej wizyty lekarskiej, zdecydować się na konsultację online. Lekarz zapozna się z przypadkiem pacjentki i jeśli zajdzie uzasadnione wskazanie medyczne, wystawi e-receptę. Escapelle recepta może być wykupiona w każdej aptece.

 

Escapelle – działanie

 

Głównym składnikiem tabletki Escapelle jest lewonorgestrel, która działa jedynie do 72 godzin po odbyciu niezabezpieczonego stosunku. W tym czasie jej zadaniem jest zablokowanie uwolnienia komórki jajowej i zagnieżdżenia się zarodka w jej wnętrzu. Istotny jest tutaj oczywiście czas. Im szybciej dojdzie do przyjęcia tabletki, tym większą skutecznością się ona wykazuje. Z uwagi na to, że żaden ze środków antykoncepcyjnych nie daje 100% gwarancji niezajścia w ciążę, po kilku dniach od przyjęcia tabletki zaleca się przeprowadzić test ciążowy.

 

Jak działa lewonorgestrel?

 

Najogólniej wyjaśniając, zadaniem Escapelle jest zahamowanie owulacji. Dzieje się tak dlatego, że lewonorgestrel zagęszcza śluz w szyjce macicy, dzięki czemu komórka jajowa jest jeszcze bardziej zabezpieczona przed dostaniem się do jej wnętrza plemników.

 

Co wpływa na skuteczność Escapelle?

 

Na skuteczność tabletek Escapelle wpływają dwa czynniki. Przede wszystkim czas od niezabezpieczonego stosunku do przyjęcia preparatu. Drugim aspektem jest faza cyklu miesiączkowego, w którym jest kobieta w momencie skorzystania z antykoncepcji awaryjnej. Bardzo ważna jest również informacja, że po przyjęciu tabletki mogą pojawić się wymioty – jeśli tak się stanie, tabletkę należy przyjąć kolejny raz, gdyż w przeciwnym razie może dojść do zapłodnienia.

 

Escapelle wzięta po owulacji – czy zadziała?

 

Opóźnienie owulacji jest głównym celem przyjęcia tabletki Escapelle. Co jednak w sytuacji, gdy owulacja się już rozpoczęła? W takim przypadku przyjęcie antykoncepcji awaryjnej również jest wskazane. Co prawda tabletka jej nie zahamuje, ale należy wziąć pod uwagę fakt, że substancje zawarte w Escapelle zagęszczają śluz, więc w pewnym stopniu uniemożliwiają zagnieżdżenie się zarodka, więc proces zapłodnienia jest minimalizowany. Co więcej, tabletka wpływa również na zwolnienie perystaltyki jajowodu, a to również ogranicza możliwość zajścia w ciążę.

 

Escapelle – możliwe działania niepożądane

 

Jak każdy środek farmaceutyczny, także antykoncepcja awaryjna może wywoływać działania niepożądanie. Można do nich zaliczyć:

 

  • nudności,
  • do czasu wystąpienia następnego krwawienia miesiączkowego mogą występować nieregularne, krwawienia śródcykliczne,
  • ból podbrzusza,
  • uczucie zmęczenia,
  • ból głowy,
  • wymioty,
  • tkliwość piersi,
  • biegunka,
  • zawroty głowy,
  • wysypka,
  • pokrzywka,
  • świąd,
  • obrzęk twarzy,
  • ból w okolicy miednicy,
  • bolesne miesiączki.

     

 

Czy Escapelle może negatywnie wpływać na ciążę?

 

Może się zdarzyć, że tabletka „dzień po” zostanie przyjęta zbyt późno, po zagnieżdżeniu się zarodka. Czy w takiej sytuacji substancje zawarte w tabletce zagrażają ciąży? Nie, ponieważ w takiej sytuacji okażą się one po prostu nieskuteczne. Należy jednak pamiętać, że nie można przyjmować antykoncepcji awaryjnej po potwierdzeniu ciąży, ponieważ wpływa ona na gospodarkę hormonalną kobiety.

 

Jak otrzymać receptę na Escapelle?

 

Jeśli doszło do niezabezpieczonego stosunku lub inne środki antykoncepcji zawiodły, możliwe jest otrzymanie recepty online na Escapelle. Wystarczy wykupić konsultację lekarską za pośrednictwem receptyonline24.pl. Po przeanalizowaniu danego przypadku, w sytuacji gdy będą ku temu wskazania medyczne, lekarz wystawi receptę w formie elektronicznej.

Uwaga: Ostateczną decyzję o możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego podejmuje lekarz w trakcie konsultacji lekarskiej. W przypadku braku wskazań medycznych lekarz może odmówić wystawienia zwolnienia. Opłata jest pobierana za konsultację lekarską.

 

 

 

 

 

 

Przewlekła obturacyjna choroba płuc – czym jest i jakie leki stosować przy POChP?

Uciążliwy kaszel, który dotyka tak wiele osób palących papierosy, uznawany jest za naturalną konsekwencję tego nałogu. Okazuje się jednak, że może być objawem choroby: przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. W Polsce choruje na nią ponad 2 miliony ludzi. Jakie symptomy powinny skłonić do przeprowadzenia badań w celu jej wykrycia? Jakie leki stosuje się w procesie leczenia?

 

Co to jest POChP?

 

Wiele osób zastanawia się: POChP – co to za choroba? Rozwinięcie tego skrótu mówi nam, że jest to przewlekła obturacyjna choroba płuc polegająca na tym, że przez drogi oddechowe do płuc dostaje się ograniczona ilość powietrza. POChP daje podobne objawy jak w przypadku rozedmy oraz przewlekłego zapalenia oskrzeli.

 

Rozedma płuc – na czym polega?

 

W rozedmie płuc dochodzi do powiększenia się pęcherzyków płucnych, które tracą swoją elastyczność, a w konsekwencji mogą pęknąć. Wypełnione powietrzem pęcherzyki powodują, że krążenie w płucach jest utrudnione, a to z kolei przekłada się na to, że znacznie bardziej obciążone staje się serce.

 

Przewlekłe zapalenie oskrzeli – co to za choroba?

 

W przypadku przewlekłego zapalenia oskrzeli wyściółka oskrzeli jest nieustannie drażniona, co skutkuje rozwinięciem się stanu zapalnego. Stan zapalny wiąże się z kolei z większą produkcją śluzu, a ten utrudnia oddychanie i przepływ powietrza. Objawem choroby jest uporczywy, mokry kaszel.

 

Przewlekła obturacyjna choroba płuc – przyczyny

 

Choroba płuc CPChP dotyczy w największych stopniu osób palących wyroby tytoniowe, ale mogą istnieć również inne przyczyny tej choroby:

  • kontakt z substancjami zanieczyszczającymi powietrze
  • narażenie na inne czynniki szkodliwe: pył węgla kamiennego, kadm, cement, kurz bawełny
  • często pojawiające się infekcje wirusowe w obrębie układu oddechowego
  • bierne palenie
  • uwarunkowania genetyczne (mniejsze wytwarzanie lub brak enzymu α1-antyproteazy)

 

Przewlekła obturacyjna choroba płuc – objawy

 

Objawy, które powinny zaniepokoić pacjenta to przede wszystkim:

  • przewlekły kaszel z odkrztuszaniem plwociny
  • duszności
  • osłabienie i długotrwałe zmęczenie

 

W przypadku zaawansowanej postaci choroby pojawia się również brak apetytu, spadek masy ciała oraz gorsze samopoczucie.

Jeśli pacjent zauważył u siebie powyższe objawy, powinien udać się na konsultację lekarską. Podczas badania lekarz może potwierdzić inne objawy schorzenia, m.in.:

  • świsty podczas oddychania
  • wdechowe ustawienie klatki piersiowej
  • używanie dodatkowych mięśni oddechowych
  • sinicę centralną (np. na wargach czy języku)
  • objawy przewlekłej niewydolności prawokomorowej

 

POChP – zalecenia

 

Poza środkami farmakologicznymi, które przepisuje lekarz, pacjent powinien przestrzegać pewnych zasad. Najważniejszym czynnikiem powodujących chorobę jest palenie papierosów, dlatego kategorycznie należy skończyć z nałogiem. Zmianie powinna ulec również dieta, należy więc postawić na zdrowe odżywianie. Warto również wiedzieć, że zakażenia układu oddechowego sprawiają, że objawy choroby się nasilają, dlatego należy rozważyć szczepienie przeciwko grypie i pneumokokom.

 

Leki na receptę na POChP

 

Osoba chora na POChP oczywiście musi rzucić palenie oraz przejść na zdrowy tryb życia, ale dodatkowo może stosować medykamenty, które są na receptę. W leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc stosuje się m.in.: leki rozkurczające oskrzela, β2-mimetyki wziewne, wziewne leki przeciwcholinergiczne, teofilinę czy glikortykosteroidy wziewne. Jeśli od dłuższego czasu leczysz się na POChP, a potrzebujesz jednego z wymienionych leków, możesz wykupić konsultację przez internet, po której zostanie wystawiona recepta online.

 

Przewlekła obturacyjna choroba płuc – rokowania

 

W Polsce ok. 2 miliony osób choruje na POChP i szacuje się, że co godzinę umierają dwie z nich, dlatego tak istotne jest jak najszybsze wykluczenie czynników ją powodujących. Rzucenie palenia oraz wdrożenie leczenia farmakologicznego to absolutna konieczność, która wpływa nie tylko na lepsze funkcjonowanie organizmu, ale też na wydłużenie życia.

Uwaga: Ostateczną decyzję o możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego podejmuje lekarz w trakcie konsultacji lekarskiej. W przypadku braku wskazań medycznych lekarz może odmówić wystawienia zwolnienia. Opłata jest pobierana za konsultację lekarską.

 

 

 

 

 

 

 

 

Czy leki przeciwhistaminowe w ciąży są bezpieczne?

Oczywiście w czasie ciąży powinno się unikać alergenów, które wywołują alergię, jednak nie zawsze jest to możliwe. Wszelkiego rodzaju pyłki, roztocza, kurz – to czynniki, z którymi alergik ma kontakt niemal każdego dnia. Objawy alergii przed ciążą można było łagodzić odpowiednimi lekami antyhistaminowymi, jednak problem pojawia się wtedy, gdy kobietę dopadnie alergia w ciąży. Czy w tej sytuacji można zażyć swoje standardowe leki? Czy leki antyhistaminowe są zdrowe dla rozwijającego się płodu?

 

Leki przeciwhistaminowe a ciąża – czy można je zażywać?

 

Ciąża jest szczególnym momentem w życiu każdej kobiety. W tym czasie powinna o siebie wyjątkowo dbać, stosować odpowiednią dietę i unikać medykamentów. W okresie ciąży mogą być przyjmowane wyłącznie te substancje farmakologiczne, których ryzyko skutków ich nieprzyjęcia jest większe od ich przyjęcia.

W przypadku leków na alergię, które były dotychczas stosowane przez kobietę, należy je odstawić, jeśli objawy alergii są słabe i nie są tak uciążliwe. Oczywiście czasem jest tak, że odstawienie leków jest niemożliwie, np. z powodu astmy. Ich nieprzyjmowanie mogłoby zagrażać zdrowiu i życiu kobiety, a więc również nienarodzonego dziecka. W takiej sytuacji należy skonsultować się z lekarzem, by omówić konieczność przyjmowania leków antyhistaminowych. W ciąży może się też pojawić nagła alergia i w tej sytuacji również trzeba się poradzić specjalisty. Pod żadnym pozorem nie można kupować na własną rękę leków na alergię bez recepty.

Oczywiście nie każdy lek przeciwhistaminowy jest wskazany w ciąży, ale istnieją również środki, które mogą być stosowane w tym wyjątkowym dla kobiety czasie. Leki te wydawane są na receptę, jednak, by ją otrzymać, kobieta (jeśli czuje się dobrze) nie musi udawać się do gabinetu lekarskiego – w takiej sytuacji wystarczy zwykła recepta online.

 

Czy leki przeciwalergiczne zagrażają w ciąży?

 

Wyróżnia się pięć kategorii leków:

X – nie mogą być przyjmowane w ciąży, ponieważ bezpośrednio zagrażają płodowi

D – również zagrażają płodowi, ale mogą być podane w sytuacji zagrożenia zdrowia matki, kiedy nie ma bezpieczniejszych zamienników

C – mogą być przyjmowane gdy korzyści z ich przyjęcia górują nad potencjalnym ryzykiem

B – mogą być podane ciężarnej, gdy jest to absolutnie konieczne

A – mogą być przyjmowane w trakcie ciąży

 

Przeciwhistaminowe leki w ciąży nie były badane na ciężarnych, dlatego każdorazowo o zasadności ich stosowania powinien decydować lekarz. Recepta na takie medykamenty może być przepisana, gdy ciężarna boryka się z ostrą alergią, która uniemożliwia normalne funkcjonowanie. O ile katar alergiczny w ciąży czy kichanie w ciąży to te objawy, z którymi można jakoś żyć, tak w przypadku astmy konieczne jest już przyjmowanie leków na alergię.

 

Przyjmowanie leków w ciąży – najważniejsza zasada

 

Jeśli potrzebujesz leków na alergię, leki antyhistaminowe bez recepty to zły pomysł. Kobieta ciężarna powinna każde przyjmowanie leku konsultować z lekarzem, gdyż środki farmakologiczne mają wpływ zarówno na jej zdrowie, jak i nienarodzonego dziecka. Co na alergię w ciąży? – takie pytanie zadaje sobie wiele kobiet. O tym powinien zadecydować lekarz, który przeanalizuje historię medyczną pacjentki oraz dobierze leki do objawów chorobowych i stopnia ich nasilenia. Jest to o tyle ważne, że nawet wapno na alergię w ciąży może powodować kamicę.

 

Leki przeciwhistaminowe a ciąża – zamienniki leków

 

Lekarz podejmuje decyzję o leczeniu alergii w ciąży w zależności od tego, czy objawy są miejscowe, czy dotyczą całego ciała. Specjalista przepisze leki z tzw. grupy C, tylko jeśli korzyści ich podania są większe niż ryzyko. W ciąży mogą być również stosowane leki z grupy B, jednak też tylko wtedy, gdy jest to konieczne. W grupie B można spotkać: loratydynę, cetyryzynę, lewocetyryzynę, Budezonid, Pulmicort, Berodual – decyzję o przepisaniu danego leku w trakcie ciąży podejmuje lekarz.

Jak się więc okazuje, nawet powszechnie dostępne leki antyhistaminowe bez recepty mogą zagrażać zdrowiu dziecka, dlatego każdorazowo należy w przypadku alergii w ciąży skonsultować się ze specjalistą.

Uwaga: Ostateczną decyzję o możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego podejmuje lekarz w trakcie konsultacji lekarskiej. W przypadku braku wskazań medycznych lekarz może odmówić wystawienia zwolnienia. Opłata jest pobierana za konsultację lekarską.